روحم داره تحلیل میره و نمیدونم چجوری باید جلوشو بگیرم ,ی روز تقریبا اندکی توی آرامشه ی روز هم توی افسرده ترین حالت خودشه و بیشتر از این که به خاطر افسردگی تحلیل بره از این نوسان بین حد بالا و حد پایین داره شکسته میشه ,کم کم دیگه داره تلقین میشه بهم که درست شدنی نیست ,خودمم نمی دونم چمه ,روزای بدون ل...

روز اول فروردین روزی هم چون روزهای دیگر چه 29اسفند چه 10آبان چه 31تیر و هزاران چه های دیگر نه بیشتر اما ریشه ای عمیق در ذهن انسان ها داردکه آن را مبدل کرده به روزی خاص ,روز از نوشروع کردن ,روز به فراموشی سپردن دیروز ودیروزها ,روز مبدا ,برای عده ای روز شروع خوبتر بودن , برای عده ای روز شروع اندیشه و ...

آیا من آن ناشناس هستم؟ میترسم نباشم

چطور پنهون میکردی عطر گیسوتومنی که عطر گیسوتو به یک دنیا نمیدادمچی شد من عاقبت از چشم مشتاق تو افتادم + نوشته شده در جمعه دوازدهم آذر ۱۳۹۵ساعت 0:22 توسط بیژن نجفی |

سهراب کجایی؟ پنجره را کاه گل گرفتند بازترین پنجره شد دیواری کاه گلی حرف های جنس زمان هم چنان ناگفته داده اند جای خود را به حرف هایی از جنس ریا چشم ها هوس بازانه حتی خیره می شوند به شکاف زمین همه مردم شهر هم چنان خوابند حوری همچنان فقه می خواند سهراب کجایی؟ چمدانت جا دارد برای پیراهن تنهایی من؟

هیچ وقت در زندگیم عاقلانه و با شناخت کامل انتخاب نکردم ....اصلا بهتر است بگویم انتخاب نکردم چه برسد به شناخت کامل ...من قدرت انتخاب نداشته ام ...اختیاری از خود نداشتم ...تصمیماتم را برادرم می گرفت ...برنامه آینده ام را برادرم می ریزد ...من فقط مثل رباتی دستورات را انجام می دهم ...کاش فرصت انتخاب داش...

امروز نگاهی کردم به دفتر نوشته هام یکی از شعرهام رو ی ذره ی دستی به سروروش کشیدم و می خواستم توی شعرنو بذارمش ولی باید هزینه ی اشتراک می دادم بدون هزینه یک هفته دیگه می تونم برای شعرنو بفرستم ...حوصلم نشد اشتراک بگیرم البته از شما چه پنهون خسیس بازی درآوردم ...چه کاریه هزینه ی اشتراک بدم یک هفته دیگ...

اگه ی ذره شکی هم برام نسبت به قوانین مورفی مونده بود دیروز دیگه اون شکم برطرف شد ...ی چند مدتی عینکمو عوض کردم حالا چی شد عوض کردم برمی گرده به قرعه کشی و نیم بها شدن فریم و ما هم که حیفمون اومد استفاده نکنیم و القصه دو عینکه شدیم ...البته ناگفته نمونه شماره چشمم خیلی بالا نرفته چشم راستم که تغییری ...

امروز دوباره دل به یادم آورد که چه در درونش می گذرد ...

6سال است که نبودنت عذابم می دهد و این روزها بیش از پیش جای خالی ات سنگینی می کند.به خدا قسم پدر که دیگر خسته شده ام بریده ام از این زندگی دلم می خواهد دور از چشم این انسانها ساعت ها کنار سنگ قبرت گریه کنم و تا می توانم گریه کنم بغض هایم را بشکنم .خیلی حرفها با تودارم ...دوستت داشته و دارم جایت در اع...