ربات

هیچ وقت در زندگیم عاقلانه و با شناخت کامل انتخاب نکردم ....اصلا بهتر است بگویم انتخاب نکردم چه برسد به شناخت کامل ...من قدرت انتخاب نداشته ام ...اختیاری از خود نداشتم ...تصمیماتم را برادرم می گرفت ...برنامه آینده ام را برادرم می ریزد ...من فقط مثل رباتی دستورات را انجام می دهم ...کاش فرصت انتخاب داشتم ...هیچ وقت پزشکی را انتخاب نمی کردم میرفتم دنبال علاقه ام ...نویسندگی و شاعری را خیلی زیاد دوست داشتم ...ریاضی محض را هم دوست داشتم ...اما اکنون چاره ام چیست ...من محکوم به ربات ماندنم نمی دانم تا کی , فکر کنم تا آخر عمرم که شاید هم خیلی طولی نکشد و همین نزدیکی ها باشد به دستان خودم...برادرم هم خوبی ام را می خواهد , دوست دارد موفق ترین باشم ...اما کاش می توانستم به او بگویم موفقیت من در انتخاب علاقه ام هست ...موفقیت من در نویسندگی خواهد بود در شعر ...ولی الان که دارم یواشکی به دور از چشمان برادرم می نویسم و سعی می کنم نوشته هایم را قوی تر کنم این بار کمبود وقت و درگیری ذهن با کلاس و امتحان و اینها نمی گذارد نه در پزشکی بهترین باشم نه در نویسندگی به جایی برسم ...کاش ی جایی قطع می شد این قضیه و حرف های دلم را بدون رودربایستی میگفتم و راحت می شدم...